مناطق ویژه بومیان (Aboriginal reserves)

پس از نبردهای نخستین بر سر زمین میان مردم بومی و مهاجران، مردمان بومی وادار شدند در حاشیه جامعه زندگی کنند. برخی در دامداری‌های گوسفند و گاو در مناطق دورافتاده با دستمزد بسیار پایین کار می‌کردند که در بسیاری موارد هرگز پرداخت نشد. دولت‌های مستعمراتی مناطق ویژه‌ای (reserves) برپا کردند که مردم بومی می‌توانستند در آنها زندگی کنند، اما این مناطق به آنان اجازه نمی‌داد زندگی سنتی خود را داشته باشند. برای نمونه، آنان آزاد نبودند هرگونه که می‌خواهند شکار و گردآوری خوراک کنند.

در اواخر دهه‌های 1800، دولت‌های مستعمراتی حقوق مردمان بومی و جزایر تنگه تورس (Aboriginal and Torres Strait Islander peoples) را از آنان گرفتند. آنان تعیین می‌کردند بومیان و اهالی جزایر تنگه تورس کجا زندگی کنند و با چه کسی ازدواج کنند. بسیاری از کودکان بومی و جزایر تنگه تورس را از والدینشان گرفتند و به خانواده‌های «سفیدپوست» یا یتیم‌خانه‌های دولتی فرستادند. چنین سیاست‌هایی تا اواسط قرن 20 ادامه یافت. مسئله این «نسل‌های دزدیده‌شده» (stolen generations) هنوز مایه اندوه عمیق برای بسیاری از مردمان بومی و جزایر تنگه تورس و دیگر استرالیایی‌هاست و موضوع یک عذرخواهی ملی در پارلمان استرالیا در سال 2008 بود.