مهاجرت در دهههای 1800
در آزمون نیست خواندن این بخش ارزش دارد، اما آزمون شهروندی هرگز از آن نمیپرسد.
در اوایل دهه 1800، گروههای اصلی در مستعمرهها دارای تبار انگلیسی، اسکاتلندی، ولزی و ایرلندی بودند. بسیاری از سرگرمیها، فعالیتهای فرهنگی و آیینهای مذهبی استرالیا بازتاب آنچه در بریتانیای کبیر بود، به شمار میرفت. گروههای کوچکی از مهاجران اروپا و آسیا نیز وجود داشتند. تازهواردان اروپایی در دهههای 1800 شامل ایتالیاییها، یونانیها، لهستانیها، مالتیها و روسها و نیز مهاجران فرانسوی شاغل در صنعت شراب بودند. آنان بیشتر مردان جوانی بودند که در پی کار و ثروت بودند، یا ملوانانی که کشتیهای خود را ترک کرده بودند.
پس از سال 1842، مهاجران چینی شروع به ورود به استرالیا کردند و شمار آنان پس از کشف طلا افزایش یافت. در معادن طلا تنشهای نژادی وجود داشت که گاه به شورشهایی علیه چینیها میانجامید، مانند شورشهای بندیگو (Bendigo) در سال 1854. این تنشهای نژادی به نخستین محدودیتهای مهاجرت در ویکتوریا در سال 1855 و در نیو ساوت ولز در سال 1861 انجامید.
پس از هجومهای طلا در دهه 1850، بسیاری از چینیها به وطن بازگشتند. در میان کسانی که ماندند، سبزیکارانی بودند که در مناطق کمآب، میوه و سبزی تازه بسیار مورد نیاز را تأمین میکردند.
از دهه 1860، مردمانی از ایران، مصر و ترکیه آمدند تا «کاروانهای» شتر را در مناطق دورافتاده استرالیا اداره کنند. آنان همراه با شترداران هندی، بهطور کلی «افغانها» خوانده میشدند، بیشتر به سبب پوشش مشابه و باورهای مشترک اسلامی. این شترداران «پیشگامان سرزمینهای داخلی» شمرده میشدند.
هندیها و اهالی جزایر اقیانوس آرام نیز بودند که در صنایع نیشکر و موز در کوئینزلند کار میکردند، اغلب با دستمزد بسیار پایین و در شرایط بد.
از دهه 1880، کارگرانی از لبنان به استرالیا آمدند. بسیاری از آنان در صنایع پارچه و پوشاک فعال بودند و خانوادههای لبنانی صاحب بیشتر پارچهفروشیها در مناطق روستایی استرالیا شدند.
از دفترچهٔ رسمی Australian Citizenship: Our Common Bond