உள்நாட்டு ஆய்வுப் பயணங்கள்

நியூ சவுத் வேல்ஸில், தொடக்கக்கால குடியேறிகள் கடும் துன்பங்களை எதிர்கொண்டனர். ஆதிவாசி மற்றும் டோரஸ் நீரிணை தீவு மக்கள் இந்த வறண்ட சூழலைச் சமாளித்து அதில் வாழக் கற்றுக்கொண்டிருந்தனர்; இருப்பினும் வறட்சிக் காலங்களில் அவர்களும் துன்பப்பட்டனர்.

நீல மலைகள் (Blue Mountains) — சிட்னிக்கு மேற்கே சுமார் 50 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளவை — சிட்னியின் ஆரம்பகால உள்நாட்டு ஆய்வாளர்களுக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தன. 1813 ஆம் ஆண்டில், கிரிகோரி பிளாக்ஸ்லாண்ட் (Gregory Blaxland), வில்லியம் சார்லஸ் வென்ட்வொர்த் (William Charles Wentworth) மற்றும் வில்லியம் லாசன் (William Lawson) ஆகிய மூன்று பேர் இறுதியில் இந்த மலைத்தொடரைக் கடக்க முடிந்தது. இன்றும் நீல மலைகளைக் கடக்கும் சாலையும் இரயில் பாதையும் அவர்கள் சென்ற வழியையே பின்பற்றுகின்றன.

இந்த மலைகளுக்கு மறுபுறத்தில், ஆடு மற்றும் கால்நடை வளர்ப்புக்கு ஏற்ற திறந்தவெளி நிலப்பரப்பை ஆய்வாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர். மேலும் உள்நோக்கிச் சென்றபோது வறண்ட, பாலைவனப் பகுதியை அவர்கள் சந்தித்தனர்.

ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்களுக்குத் தண்ணீரைக் கண்டுபிடிப்பதிலும், உயிர் வாழப் போதுமான உணவைச் சுமந்து செல்வதிலும் சிரமம் இருந்தது. ஜெர்மனியில் பிறந்த ஆய்வாளர் லுட்விக் லைக்ஹார்ட் (Ludwig Leichhardt), 1848 ஆம் ஆண்டில் கண்டத்தைக் கிழக்கிலிருந்து மேற்காகக் கடக்க முயன்றபோது காணாமல் போனார்.

1860 ஆம் ஆண்டில், ராபர்ட் ஓ'ஹாரா பர்க் (Robert O'Hara Burke) மற்றும் வில்லியம் ஜான் வில்ஸ் (William John Wills) ஆகியோர் ஆஸ்திரேலியாவைத் தெற்கிலிருந்து வடக்காகக் கடப்பதற்காக மெல்பர்னிலிருந்து புறப்பட்டனர். அவர்கள் ஒரு பெரிய பயணக் குழுவை வழிநடத்தினர், ஆனால் அவர்களின் பயணம் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. பர்க்கும் வில்ஸும் அனுபவம் வாய்ந்த காட்டுவாசிகள் அல்ல. ஆதிவாசி யாண்ட்ருவாந்தா (Yandruwandha) மக்களிடமிருந்து அவர்கள் நிபுணத்துவ உதவியைப் பெற்றனர், ஆனால் திரும்பி வரும் வழியில் இரு ஆய்வாளர்களும் இறந்தனர். தங்கள் பயணத்தை முழுமையாக முடிக்கத் தவறினாலும், அவர்களின் கதை கலையிலும் இலக்கியத்திலும் நினைவுகூரப்படுகிறது. அது நமது நிலத்தின் கடுமையை உணர்த்தும் ஒரு சோகமான உதாரணம்.