ਸਕੁਐਟਰ (squatters) ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ

ਬਸਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸਕੁਐਟਰ' ('squatters') ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੇਤੀ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਸਕੁਐਟਰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੌੜਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਸਕੁਐਟਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ।

1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਸਕੁਐਟਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਮਜ਼ਦੂਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤੀ ਲਈ ਵੇਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਸਕੁਐਟਰਾਂ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕੇ ਵੱਧ ਜ਼ਮੀਨ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਰੇਲਵੇ ਬਣਨ ਤੱਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਵੇਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਮੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਖੇ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤਨਖ਼ਾਹ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਗ਼ੈਰ-ਖਿੱਚ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢਣ ਦੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆਈ ਪਰੰਪਰਾ ਸਾਊਥ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਸਟੰਪ-ਜੰਪ ਹਲ (stump-jump plough, 1870 ਦਾ ਦਹਾਕਾ) ਨੇ ਖੁਰਦਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਫ਼ਸਲੀ ਖੇਤੀ ਲਈ ਸੌਖਿਆਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਦਿੱਤੀ।