1800s ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ

1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬਸਤੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਮੂਹ ਅੰਗਰੇਜ਼, ਸਕਾਟਿਸ਼, ਵੈਲਸ਼ ਅਤੇ ਆਇਰਿਸ਼ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਕਈ ਸ਼ੌਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ (Great Britain) ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਸਨ। 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਯੂਰਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਟਾਲੀਅਨ, ਯੂਨਾਨੀ, ਪੋਲਿਸ਼, ਮਾਲਟੀਜ਼ ਅਤੇ ਰੂਸੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਸਨਅਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਵਸਨੀਕ ਵੀ। ਇਹ ਬਹੁਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਦਮੀ ਸਨ ਜੋ ਕੰਮ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਮਲਾਹ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।

1842 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੀਨੀ ਪਰਵਾਸੀ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸਲੀ ਤਣਾਅ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੀਨੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਦੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 1854 ਵਿੱਚ ਬੈਂਡੀਗੋ (Bendigo) ਵਿੱਚ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਸਲੀ ਤਣਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ 1855 ਵਿੱਚ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਅਤੇ 1861 ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਸਾਊਥ ਵੇਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ।

1850 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੌੜਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੀਨੀ ਵਾਪਸ ਘਰ ਪਰਤ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਰੁਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਬਜ਼ੀ-ਬਾਗ਼ਬਾਨ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।

1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਈਰਾਨ, ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਤੁਰਕੀਏ (Türkiye) ਤੋਂ ਲੋਕ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਊਠਾਂ ਦੀਆਂ 'ਗੱਡੀਆਂ' ('trains') ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਆਏ। ਭਾਰਤੀ ਊਠ-ਚਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਅਫ਼ਗ਼ਾਨ' ('Afghans') ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਇਸਲਾਮੀ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਕਾਰਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਊਠ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ 'ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਮੋਢੀ' ('pioneers of the inland') ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਕੁਈਨਜ਼ਲੈਂਡ (Queensland) ਵਿੱਚ ਖੰਡ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਦੀਆਂ ਸਨਅਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਕਸਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਤਨਖ਼ਾਹ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ।

1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਲੈਬਨਾਨ ਤੋਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਸਨਅਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਲੈਬਨਾਨੀ ਪਰਿਵਾਰ ਪੇਂਡੂ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕੱਪੜੇ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਏ।