ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ

New South Wales ਵਿੱਚ, ਮੁੱਢਲੇ ਬਸਤੀਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਾਲਾਤ ਝੱਲਣੇ ਪਏ। Aboriginal ਅਤੇ Torres Strait Islander ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਖੁਸ਼ਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਸੋਕੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਬਲੂ ਮਾਊਂਟੇਨਜ਼ (Blue Mountains) — ਸਿਡਨੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 50 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ — ਸਿਡਨੀ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੋਜੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਨ। 1813 ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਆਦਮੀਆਂ — ਗ੍ਰੈਗਰੀ ਬਲੈਕਸਲੈਂਡ (Gregory Blaxland), ਵਿਲੀਅਮ ਚਾਰਲਸ ਵੈਂਟਵਰਥ (William Charles Wentworth) ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਲਾਸਨ (William Lawson) — ਨੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਅੱਜ ਵੀ ਬਲੂ ਮਾਊਂਟੇਨਜ਼ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ ਸੜਕ ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਖੋਜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਇਲਾਕਾ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਭੇਡਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ, ਰੇਗਿਸਤਾਨੀ ਇਲਾਕਾ ਮਿਲਿਆ।

ਯੂਰਪੀ ਖੋਜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਬਚਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਖਾਣਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ। ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਖੋਜੀ ਲੁਡਵਿਗ ਲਾਈਕਹਾਰਟ (Ludwig Leichhardt) 1848 ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੀਪ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।

1860 ਵਿੱਚ ਰੌਬਰਟ ਓ'ਹਾਰਾ ਬਰਕ (Robert O'Hara Burke) ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਜੌਹਨ ਵਿਲਸ (William John Wills) ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਲਬਰਨ (Melbourne) ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਬਰਕ ਅਤੇ ਵਿਲਸ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਬੋਰਿਜਨਲ ਯੈਂਡਰੂਵੰਧਾ (Yandruwandha) ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮਾਹਰ ਮਦਦ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਖੋਜੀ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁਹਿੰਮ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਖਦਾਈ ਮਿਸਾਲ ਹੈ।