مهاجرت چندفرهنگی

در دهه‌های 1950 و 1960، جنبشی رو به رشد شامل بسیاری از گروه‌های آسیایی، کلیسایی و دیگر گروه‌ها در پی پایان دادن به سیاست «استرالیای سفید» (White Australia) بود.

در سال 1958، دولت آزمون املا را حذف کرد و در سال 1966، استرالیا مهاجرت گزینشی غیراروپایی و مهاجرت آسیایی‌های ماهر را آغاز کرد. سرانجام استرالیایی‌ها در همه جا ارزش گنجاندن همهٔ ملت‌ها در برنامهٔ مهاجرتی استرالیا را دریافتند.

در سال 1973، سیاست «استرالیای سفید» پایان یافت و استرالیا در مسیر چندفرهنگی شدن قرار گرفت. از این زمان، دولت همهٔ معیارهای نژادی برای مهاجرت را برداشت. در سال 1975، پس از جنگ ویتنام، استرالیا شمار بی‌سابقه‌ای از پناهندگان و مهاجران آسیایی را پذیرفت که بیشتر آنان از ویتنام، چین و هند بودند.

از سال 1945، میلیون‌ها نفر برای زندگی به استرالیا آمده‌اند، از جمله بسیاری از پناهندگان کشورهای جنگ‌زده. امروزه مهاجران استرالیا از سراسر جهان می‌آیند.

استرالیا سیاست فعالی برای فراگیری دارد که در آن هر فرد از هر نژاد، قومیت یا فرهنگ می‌تواند خود را بخشی از جامعهٔ ما بداند. این سیاست در همهٔ جنبه‌های جامعهٔ استرالیا، از جمله سیاست‌های دولتی، جاری است. این سیاست در برنامهٔ آموزشی ما از دوران کودکی تا دانشگاه بازتاب می‌یابد و در هر محل کاری اجرا می‌شود.

حق هر فرد برای برخورداری از رفتار برابر و بدون تبعیض توسط کمیسیون حقوق بشر استرالیا (Australian Human Rights Commission) و نهادهای دولتی ضدتبعیض در هر ایالت و قلمرو پاسداری می‌شود. تبعیض نژادی به‌طور علنی محکوم است و بر اساس قانون جرم به شمار می‌رود.

استرالیا به جامعه‌ای چندفرهنگی همراه با هماهنگی و پذیرش تبدیل شده است. این کشوری است که در آن مهاجران، استرالیایی‌های بومی و همهٔ کسانی که در استرالیا زاده شده‌اند می‌توانند آزادانه و در صلح اهداف خود را دنبال کنند.

دکتر ویکتور چانگ (Dr Victor Chang) (1936–91)

دکتر ویکتور چانگ یکی از بهترین جراحان قلب استرالیا بود. ویکتور پیتر چانگ یام هیم در سال 1936 در چین به دنیا آمد و در 15 سالگی به استرالیا آمد.

او در بیمارستان سنت وینسنت (St Vincent’s Hospital) در سیدنی کار می‌کرد و در سال 1984 نخستین مرکز تخصصی پیوند قلب در استرالیا را بنیان گذاشت. در سال 1986، ویکتور به دریافت نشان همراه نشان استرالیا (Companion of the Order of Australia) نائل شد.

ویکتور نگران کمبود اهداکنندگان شد و از این رو طراحی یک قلب مصنوعی را آغاز کرد که هنگام کشته شدن غم‌انگیزش در سال 1991 تقریباً کامل شده بود.

مرکز پژوهشی تازه‌ای به یاد او تأسیس شده است. او به خاطر تخصص، خوش‌بینی و نوآوری‌اش در یادها مانده است.